Gedurende de lange geschiedenis van de menselijke zoektocht naar goud is het efficiënt en zuiver extraheren van goud uit het erts altijd een kern "ambacht" geweest. Elke sprong in deze techniek gaat gepaard met de vooruitgang in de chemie en materiaalwetenschappen. Vandaag hebben we het niet over een specifieke fabrikant, maar over een tijdlijn om de ontwikkeling van goudmineraliserende middelen te bekijken en de technische logica achter de huidige "milieuvriendelijke middelen" in te diepen.
Vóór de Industriële Revolutie gebruikten mensen voornamelijk de fysische eigenschappen van goud met een hoge dichtheid om goud met dikkere deeltjes te recyclen met behulp van de "herselectiemethode". Maar voor fijn ingebed goud is de fysische methode niets te doen.
Mengmethode van kwik (uitgeschakeld)Dit is de vroegste chemische drachtmethode, het gebruik van kwik (kwik) kan selectief bevochtigen en oplossen van goud en zilver om het principe van de vorming van een kwikgel. De methode is eenvoudig, maar kwikdamp en kwikverlies veroorzaken aanhoudende en onomkeerbare vervuiling van water, bodem en atmosfeer, waardoor het zenuwstelsel van mijnwerkers en omliggende bewoners ernstig wordt beschadigd. Deze wet is momenteel in de meeste landen verboden.
Cyanidemethode (uitgevonden in 1887)Dit is een echte mijlpaal in de geschiedenis van de mijnbouw. De opkomst van natriumcyanide maakte de massale ontwikkeling van goudmijnen van lage kwaliteit mogelijk. Het principe is: onder aerobe omstandigheden kan cyanurion (CN−) een stabiel complex vormen met goud en het goud oplossen uit het erts. Meer dan 80 procent van de goudmijnen wereldwijd maakt gebruik van natriumcyanide. Echter, de "zeer giftige" eigenschappen van natriumcyanide (orale dodelijkheid van ongeveer 0,1 gram voor mensen), zoals het zwaard van Damocles dat op het hoofd van de mijn hangt, hebben zich voorgedaan bij het lekken van ongevallen, waardoor meerdere grote ecologische rampen zijn veroorzaakt.
Met het ontwaken van milieubewustzijn en de bevordering van de 'dual carbon'-strategie is het zoeken naar alternatieven voor natriumcyanide een gemeenschappelijk onderwerp geworden voor de mijnbouwindustrie. De echte doorbraak was niet simpelweg 'cyanovrij', maar de 'veilige transformatie' van cyanogen.
De huidige mainstream milieuvriendelijke mineraal, zijn kern is "lage giftige organische verbindingen met cyanogen". Neem de meest representatieve "gouden cicada"-type geneesmiddelen als voorbeeld, waarvan de technologische kern algemeen kan worden begrepen als:
Door middel van chemische synthese wordt het cruciale "cyan" ingebed in een enorm organisch moleculair kader in de vorm van een stevige "covalente binding".
Onder normale omstandighedenDeze cyanogen worden stevig "afgesloten" door het ruimteblokkeringseffect en ontbinden niet zo gemakkelijk giftige vrije cyanogen als natriumcyanide. Dit leidt tot een drastische vermindering van de giftigheid van het product, geclassificeerd als "gewone goederen", en de veiligheidsdrempel voor transport en opslag daalt rechtstreeks.
In een gouden omgeving (in alkalische minerale pulp): farmaceutische moleculen kunnen stabiel voldoende actieve componenten vrijgeven om een stabiel complex te vormen met goud-ionen, met een goud-onderdompelingsefficiëntie en -snelheid die niet minder is dan conventionele natriumcyanide, en zelfs beter presteert op sommige moeilijk te behandelen goudmijnen.
Het grote aan deze technologie is dat het een combinatie van "veilig" en "efficiënt" mogelijk maakt.De mijnen hoeven geen proces aan te passen, maar gewoon te vervangen om het risico van zeer giftige chemicaliën te verlagen naar het risico van lage giftige chemicaliën.
Hoewel het milieuvriendelijke cyanide momenteel een mainstream alternatief is, heeft de wetenschappelijke gemeenschap nooit gestopt met het verkennen van de ultieme "niet-cyan" titanium-technologie, ondanks hun eigen knelpunten.
ThioureaHet is een organisch reductiemiddel dat goud snel oplost onder zure omstandigheden. Het voordeel is lage giftigheid en een snelle uitstootsnelheid. Maar het pijnpunt is dat thiourea zeer gemakkelijk wordt afgebroken door oxidatie, het verbruik van medicijnen is groot en de zure oplossing ernstig corrosief is voor het apparaat, wat leidt tot hoge kosten.
SulfosulfaatmethodeHet heeft een wonderlijk effect op het moeilijk te verwerken erts met koper, koolstof en andere "roof" eigenschappen, en is niet giftig voor het milieu. De chemische eigenschappen zijn echter onstabiel en kunnen gemakkelijk worden afgebroken tijdens het uitlaatproces, terwijl de technologie voor het recyclen van farmaceutische middelen nog niet volledig is volwassen.
Halogeenmethode (bijvoorbeeld jodium, broom)Het vermogen om goud te dompelen is extreem sterk, de snelheid is extreem snel, de naam "tweede opname". Het nadeel is echter dat de halogeen monostof duur is en giftige gassen kan produceren tijdens het gebruik, die momenteel vooral in de laboratoriumonderzoeksfase blijven.
Voor hedendaagse goudmijnbedrijven is het kiezen van een selectiemiddel niet langer alleen de aankoop van een chemische stof, maar een uitgebreide beslissing over veiligheid, milieuvriendelijkheid en efficiëntie.
Van 'single drug' naar 'customized solutions'De aard van het erts is uiteenlopend (zoals hoog arseen, zwavel, koolstof, klei, enz.), een uitstekende leverancier moet in staat zijn om een volledige reeks diensten te bieden, van de keuze van farmaceutische middelen, de optimalisatie van de verhouding tot de inbedrijfstelling van het proces op het terrein, op basis van de resultaten van het experiment met het ertsmonster.
Geïntegreerde kostenbekeningJe kunt niet alleen kijken naar de prijzen van geneesmiddelen. Hoewel milieuvriendelijke medicijnen misschien iets duurder zijn, besparen ze enorme verborgen kosten zoals goedkeuring, beveiliging, noodopleidingen, bescherming van personeel en schadelijke behandeling van afvalstoffen. Samengevat zijn de totale kosten vaak lager.
Beleidsrisico's vermijdenDe keuze voor milieuvriendelijke geneesmiddelen is in wezen het kopen van een "verzekering" voor de toekomstige productie van het bedrijf. Naarmate de nationale controle op gevaarlijke chemicaliën steeds strenger wordt, zullen de nalevingskosten en de veiligheidsdruk van het gebruik van natriumcyanide blijven stijgen.
Van de pijn van het vermengen van kvikmethode, tot de briljantie en bezorgdheid van de cyanidemethode, tot de technologische onderbreking van milieuvriendelijke medicijnen, is de geschiedenis van goudmijnbouw een progressieve geschiedenis van de mensheid die voortdurend "veiliger, efficiënter en groener" streeft. Elke iteratie van het geneesmiddel heeft een diepe invloed op het landschap van de mijnbouw en het ecologische evenwicht. Het begrijpen van deze geschiedenis geeft ons een duidelijker inzicht in het feit dat groene mijnen nooit een verre droom waren, maar een werkelijkheid.
中文
fra
spa
it
alb
en
de
nl
ru
bel
jp
cht
kor
